İÇİMİZDEKİ O YORGUN SES
Bazen akşamüstü ışığı odanın köşesine düştüğünde, insan kendi kendine kalıyor ve şu soruyu soruyor: Biz bu kadar çok şey söylerken, nasıl bu kadar az şey hissedebiliyoruz? Aşk, sevgi, ilgi... Ağzımızdan çok kolay çıkıyorlar artık. Bir mesajın ucunda, bir cümlenin sonunda, bir alışkanlığın içinde... Eskiden göğsümüzde bir yerleri ısıtan, insanı yerinden oynatan ya da sessizce derinleştiren bu kelimeler, şimdi sanki cebimizde unutulmuş bozuk paralar gibi. Şıngırdıyor, ses çıkarıyor ama kimsenin karnını doyurmuyor, kimsenin içini ısıtmıyor.

Birine gerçekten bakmanın ne kadar da kıymetli bir şey olduğunu unuttuk galiba. Öyle ekrana bakar gibi değil; karşımızdaki insanın gözündeki o ince gölgeyi, sesindeki o saklı yorgunluğu, cümlelerinin arasına sıkışmış "beni anla"yı duyarak. Biz "nasılsın" demeyi çok iyi öğrendik ama cevabını dinlemeye pek vaktimiz kalmadı. Kendi içimizde bile "ben aslında kırıldım" ya da "çok yoruldum" demeye çekindiğimiz bir yerde, başkasının ağırlığını omuzlamak bize fazla gelmeye başladı. Hemen savunmaya geçiyoruz, hemen mesafe koyuyoruz, hemen eksilip geri çekiliyoruz.
Sevgiyi kolay harcadık. Sanki hiç bitmeyecekmiş, sanki bir kenarda hep bekleyecekmiş gibi. İlgiyi yarım bıraktık; tam ısınacakken elimizden kayıp gitti. Aşkı ise çoğu zaman ya büyük bir sahneye çevirdik ya da hiç eskimeyecek bir vitrin süsü sandık. Oysa sevgi dediğimiz şey en çok sıradan günlerde, en çok sustuğumuzda, en çok yorgun düştüğümüzde sınanır. Birinin çayını koyarken gösterdiği özenle, birinin iç çekişine verdiği karşılıkla, orada, gerçekten orada durmakla ayakta kalır.
Belki de en çok kendimize kıydık bu yolda. Değersizleşen sadece başkalarının bize verdikleri değil; bizim kendimize reva gördüğümüz o aceleci, özensiz, yarım yamalak hallerimiz. İçimizdeki o eski sıcaklığı, o çocuksu merakı, o inceliği kendi ellerimizle susturduk. Sonra da etrafımıza bakıp "niye kimse beni tam anlamıyor" diye hayıflandık.
Yine de içimde bir yerlerde o ses hâlâ kıpırdıyor. Çok yüksek değil, bağırmıyor, hakaret etmiyor; sadece usulca hatırlatıyor. Diyor ki; dünyayı bir anda değiştiremezsin ama bugün bir cümleyi daha özenli kurabilirsin. Telefonu masanın öbür ucuna bırakıp karşındaki insanın yüzüne gerçekten bakabilirsin. Kendi içindeki o kurak toprağa avucunun içindeki o küçük suyla dokunabilirsin. Belki her şey bir anda düzelmez ama içindeki o yorgun ses, nihayet duyulduğunu hisseder.