ÇAĞLARIN EN KÖTÜSÜNE DENK GELDİK.
Kötü bir çağa denk geldik. Her şeyin hızı var ama ruhu yok. Bir kahveyi kırk yıl hatırına değil, kırk saniyede tüketip geçiyoruz. İlişkiler, dostluklar, hatta üzüntüler bile bir ekran kaydırması kadar kısa sürüyor. Eskiden bir mektubun yolu günler sürer, o mektubun heyecanı ömürlük olurdu. Şimdi her şey elimizin altında ama birbirimizden bu kadar uzakta olduğumuz başka bir dönem olmamıştır.
Günler koşturmaca içinde akıp giderken, insan en çok kendi iç sesini kaybediyor. Kimsenin kimseye tahammülü kalmadı. En ufak bir anlaşmazlıkta sil tuşuna basılıyor. Kimse kimseyi onarmaya, anlamaya çalışmıyor. Çünkü "nasıl olsa yenisini bulurum" rahatlığı, insanı vefasızlaştırdı.
Oysa insan yavaşlamaya muhtaçtır. Kimsenin kimseyi dinlemediği, herkesin kendi doğrusunu bağırdığı bu gürültülü dünyada; sessizce kalabilmek, birinin gözünün içine bakarak "buradayım" diyebilmek en büyük lüks artık.
Yorulduk, evet. Hayatın bu hızı hepimizi hırpaladı. Ama bu düzenin bir parçası olmaya, bu sevgisizliğe alışmaya mecbur değiliz. Bazen durabilmek, acele etmemek, kırılanı hemen atmayıp tamir etmeye çalışmak en büyük direniş.