Yorgunuz, değil mi?

<p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Sevgiye hasret kaldık. Dostluğa g&uuml;venemez olduk. Aşkı bile korkarak yaşamaya başladık. Birbirimizi anlamak yerine yargılıyor, dinlemek yerine cevap vermeyi se&ccedil;iyoruz. Kalabalıklar i&ccedil;inde yalnızlaşıyor, en &ccedil;ok da sessizliğimizle t&uuml;keniyoruz.</span></span></p> <p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Oysa insanı yoran hayatın kendisi değil; sevgisizliktir. Değer g&ouml;rmemektir. Anlaşılmamaktır. Bir &quot;Nasılsın?&quot; sorusunun bile i&ccedil;ten gelmediği zamanlarda yaşıyoruz.</span></span></p> <p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Ve belki de en acısı, iyi insanların susmayı &ouml;ğrenmesi...</span></span></p> <p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Ama ne olursa olsun, umudu kaybetmemeliyiz. &Ccedil;&uuml;nk&uuml; bu d&uuml;nyanın daha fazla &ouml;fkeye değil, daha fazla merhamete ihtiyacı var. Daha fazla kırgınlığa değil, daha fazla sarılmaya... Daha fazla g&ouml;sterişe değil, daha fazla samimiyete...</span></span></p> <p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Belki de artık durup kendimize şu soruyu sormalıyız: İnsanlık ger&ccedil;ekten değişti mi, yoksa biz mi insan olmanın en g&uuml;zel yanlarını unuttuk?</span></span></p> <p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Yorgunuz... Evet. Ama birbirimize iyi gelmeyi se&ccedil;ersek, bu yorgunluk bir g&uuml;n mutlaka yerini huzura bırakacaktır. &Ccedil;&uuml;nk&uuml; d&uuml;nyayı değiştiren b&uuml;y&uuml;k s&ouml;zler değil; k&uuml;&ccedil;&uuml;k ama i&ccedil;ten iyiliklerdir.</span></span></p>