SAYGI DUYMAYA MECBURSUN
Mesele “saygı”ya geldiğinde sınırlar keskinleşir, kılıçlar kınından çıkar.
Bu ülkede kimsenin, bu topraklarda başı dik, özgürce nefes almasını kime borçlu olduğunu unutma lüksü yoktur. Atatürk’ü sıradan bir tartışma nesnesi haline getirmek, onun kurduğu cumhuriyetin bütün imkânlarıyla palazlanıp yine o cumhuriyete parmak sallamak bir fikir özgürlüğü falan değildir; açık ve net bir nankörlüktür, tarihe karşı işlenmiş bir körlüktür.
Çünkü bu işin ortası, grisi, tavizi yoktur. Sevmek bir tercih olabilir, evet. Ama saygı duymak bir mecburiyettir. Bu devletin kurucusuna, bu bayrağın altındaki ortak onura ve bu milletin egemenlik hakkına saygı duymayanların, bu ülkenin sunduğu hiçbir nimeti "hak" olarak talep etmeye yüzü olamaz.
Sevgiyi herkes kazanmak zorunda değildir; ama saygı, bu coğrafyada huzurla yaşamanın, bu milletin ortak paydasına basarak var olmanın asgari bedelidir.
Bedeli ödenmiş bu topraklarda o bedeli hiçe sayanlara söylenecek tek söz vardır: Nokta.....