Ruhundaki solgun gri

<p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">S&ouml;yleyip sustuğumuz s&ouml;zler, gitmek isteyip kaldığımız yerler, kendimizi unuttuğumuz anlar birikir ve ruhun rengine d&ouml;n&uuml;ş&uuml;r. G&uuml;n ge&ccedil;tik&ccedil;e hayatın i&ccedil;inde var olurken, kendi i&ccedil;imizden biraz daha uzaklaşırız.</span></span></p> <p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Sonra bir g&uuml;n fark ederiz; eskisi kadar heyecanlanmıyor, bazı şeylere eskisi kadar sevinmiyoruz. İşte o solgun gri, ruhumuzun sessizce s&ouml;ylediği bir c&uuml;mledir: &ldquo;Beni biraz hatırla.&rdquo;</span></span></p> <p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Oysa gri, son değildir. Bazen yeniden doğmadan &ouml;nceki sessizliktir. Kendine d&ouml;nd&uuml;ğ&uuml;nde, kendi sesini yeniden duyduğunda renkler de yavaş yavaş geri gelir. &Ccedil;&uuml;nk&uuml; ruh aslında solmaz; sadece bazen hayatın tozu &uuml;zerine &ccedil;&ouml;ker.</span></span></p> <p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Kendine biraz zaman ver. Ge&ccedil;mişin ağırlığını bırak, başkalarının &ccedil;izdiği renklere değil, kendi kalbinin rengine bak.</span></span></p> <p><span style="font-size:11pt"><span style="font-family:Calibri,sans-serif">Ruhundaki griden korkma. Belki de yeni rengin doğmak &uuml;zeredir.</span></span></p>