Sahi ne olacak?
Bazen düşünüyorum Hani büyükler “Ayağını yorganına göre uzat” derdi ya…Biz artık yorganı da kredi kartıyla taksite böler hâle geldik. Market raflarında fiyat etiketlerini görünce önce içimiz, sonra elimiz titriyor; yine de kasaya gidince “Temassız olsun” diyerek en büyük teması aslında borçla kuruyoruz.
ÜLKÜ VURAL
223
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Ekonominin ağırlığı öyle bir noktaya geldi ki, maaş daha cebe girmeden harcandı, daha yaşanmamış ay peşin peşin bitti. Kredi kartı artık acil durum butonu değil; nefes almak için kullanılan yapay solunum cihazı gibi. Çoğumuz hayatı “asgari ödeme” modunda yaşamaya başladık.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Ama sorulması gereken asıl soru şu: Gerçekten geçim mi zorlaştı, yoksa biz mi bu yükün altında ezilir hâle şu: Gerçekten belli: Her şey üstümüze üstümüze gelirken biz hâlâ dimdik ayakta kalmaya çalışıyoruz. Çünkü umut etmekten, mücadele etmekten başka şansımız yok.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Bir de işin görünmeyen tarafı var…</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Kimimiz borcunu söylemeye utanıyor.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Kimimiz “Hallederiz” diye diye ödediği faizin üstüne bir faiz daha ekliyor.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Kimimiz “Bu ayı atlatayım” derken o aylar birikip koca bir yıl oluyor.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">İşin en acı yanı ise şu:</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Bu tabloya alışıyoruz.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Alıştıkça da “normali” unutuyoruz.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Oysa biliyoruz ki toplumun ekonomisi bozulunca sadece cepler değil, hayaller de küçülüyor. İnsan önce geleceğini kısar, sonra gülüşünü.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Ama yine de bir yerlerde direnen bir tarafımız var:</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">“Belki yarın iyi olur” diyen o ince umut…</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Bu yazı bir serzeniş değil, bir itiraf aslında.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Hepimiz aynı gemideyiz, su alıyoruz ama birbirimizi görmezden gelmeye çalışıyoruz.</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Sahi, ekonomi böyle giderse ne olacak?</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Belki de cevap çoktan içimize yerleşti:</span></span></p>
<p><span style="font-size:12pt"><span style="font-family:Aptos,sans-serif">Bir gün mutlaka düzelecek… ama o güne kadar biz de ayakta durmayı öğreneceğiz.</span></span></p>